Najczęściej zadawane pytania i krótkie odpowiedzi

W skrócie: zwykle zaczynamy od rozmowy z rodzicem/opiekunem, bez udziału dziecka. Efekt: możesz spokojnie opisać sytuację (dom, przedszkole/szkoła, relacje), bez „ważenia słów” przy dziecku.

Dopiero potem ustalamy, czy potrzebne jest spotkanie z dzieckiem i w jakiej formie ma to najwięcej sensu.

Skupiamy się na konkretach: co dzieje się „tuż przed”, jak przebiega trudność i co ją wzmacnia albo wycisza. Patrzymy też na zasoby dziecka: kiedy jest łatwiej i co je reguluje.

Efekt: wychodzisz z planem na najbliższe tygodnie (reakcje w domu, komunikaty do szkoły/przedszkola, priorytety i kolejne kroki).

Najczęściej 1–3 konsultacje wystarczają, żeby poukładać sytuację i wdrożyć pierwsze zmiany. Pierwsze spotkanie zbiera obraz i priorytety, kolejne doprecyzowują zalecenia i pomagają je „przetestować” w codzienności.

Jeśli temat jest bardziej złożony, mówimy o tym wprost i ustalamy realny zakres pracy.

Tak — jedno spotkanie z jednym rodzicem też potrafi dać dużo konkretów i odciążyć dom. Jeśli potrzebujemy spójności zasad albo widać dwie różne perspektywy, proponujemy dołączenie drugiego rodzica na kolejną konsultację lub krótkie osobne spotkanie.

Na koniec: celem jest plan, który da się utrzymać, a nie „idealne wychowanie”.

Konsultacje dla rodziców/opiekunów często dobrze działają online: bez dojazdu, w języku polskim, także przy różnych strefach czasowych. W skrócie: omawiamy sytuację dziecka i ustalamy konkretne kroki, które możesz wdrażać od razu.

Jeśli okaże się, że potrzebne jest spotkanie z dzieckiem, wspólnie dobierzemy formę, która będzie dla niego najbezpieczniejsza i najbardziej adekwatna.

Najczęściej pracujemy regularnie (np. raz w tygodniu), także w formule online. Efekt: łatwiej utrzymać ciągłość wniosków i przenosić je do codziennych sytuacji.

To zależy od celu i złożoności trudności. Czasem jest to proces krótszy (kilka–kilkanaście spotkań), a czasem dłuższa praca.

Na początku ustalamy kierunek i cele, a potem weryfikujemy je w trakcie — bez obietnic „z góry na pewno”, za to z jasnym planem.

Pierwsze spotkanie porządkuje temat: co się dzieje, od kiedy, co już było próbowane i co ma się zmienić. Ustalamy cele, zasady współpracy i sposób pracy, żebyś rozumiał(a), po co robimy kolejne kroki.

W konsultacji online omawiamy też proste kwestie organizacyjne (połączenie wideo, warunki prywatności w domu).

Psychoterapia to nie „lista rad na życie”. W skrócie: chodzi o zrozumienie mechanizmów i wypracowanie zmian, które da się utrzymać w realnej codzienności.

W zależności od nurtu i potrzeb mogą pojawiać się ćwiczenia i narzędzia, ale kluczowe jest to, co stoi za trudnością.

Zasady odwoływania i przekładania są podane przy rezerwacji lub w potwierdzeniu wizyty. Jeśli zdarzy się sytuacja losowa — daj znać jak najszybciej, żebyśmy mogli znaleźć sensowne rozwiązanie.

Tak — obowiązuje tajemnica zawodowa. Wyjątki wynikają z przepisów i dotyczą sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia (Twojego lub innych osób).

Jeśli chcesz, omawiamy granice poufności na początku, żebyś miał(a) pełną jasność.

Najpierw wybierasz termin, a przed spotkaniem dostajesz informacje organizacyjne. Rozmowa odbywa się po polsku, w formie wideo — bez dojazdu i bez tracenia czasu na logistykę.

Efekt: po spotkaniu masz uporządkowane wątki i uzgodnione kolejne kroki (np. psychoterapia, konsultacja diagnostyczna, plan wsparcia).

Często tak — szczególnie gdy potrzebujesz stałej dostępności i regularności, także w różnych strefach czasowych. To, czy online będzie najlepszą opcją, zależy od rodzaju trudności i Twojej sytuacji.

W skrócie: na pierwszym spotkaniu oceniamy, czy format online jest dla Ciebie bezpieczny i wystarczający, czy lepiej rozważyć inne rozwiązanie.

Wystarczy stabilny internet, kamera i mikrofon (słuchawki zwykle ułatwiają komfort). Dobrze wybrać miejsce, gdzie nikt nie będzie Ci przerywać, i zamknąć zbędne powiadomienia.

Na koniec: jeśli w domu trudno o ciszę, często działa prosta zmiana pory spotkania lub krótkie ustalenia z domownikami.

Tak — prowadzimy konsultacje online także w obszarze pracy z dziećmi i młodzieżą oraz w tematach seksuologicznych u osób dorosłych. W przypadku dzieci zwykle umawiamy sposób udziału opiekuna i zbieramy kontekst domowo-szkolny.

Efekt: dostajesz jasne wskazanie, co dalej ma sens (np. plan wsparcia, konsultacje rodzinne, przygotowanie do diagnozy).

Nie. W skrócie: konsultacja może uporządkować Twoje obserwacje i powiedzieć, czy warto iść w kierunku diagnozy ASD u dorosłych, czy raczej w inną ścieżkę (np. praca nad lękiem, przeciążeniem, regulacją emocji).

Efekt: masz plan, jakie informacje zebrać i jak przygotować się do diagnozy ASD, jeśli będzie potrzebna.

Zaczynamy od konkretów z życia: przeciążenie bodźcami, komunikacja, relacje, rutyny, sen, napięcie i sposób regeneracji. Patrzymy też na historię rozwojową i sytuacje, w których trudności są największe.

Na koniec: ustalamy priorytety „na teraz” oraz kolejne kroki (wsparcie, psychoedukacja, dalsza diagnostyka).

Tak. Porządkujemy, co realnie obciąża (np. hałas, zmiany, komunikacja, oczekiwania), i jak o tym rozmawiać z placówką lub pracodawcą w sposób konkretny i bezpieczny.

Efekt: wychodzisz z listą ustaleń i prostych adaptacji, które zwykle najszybciej zmniejszają napięcie.

Często tak. Stawiamy na przewidywalność, jasne cele i pracę na przykładach z codzienności, a tempo dopasowujemy do wrażliwości i stylu komunikacji.

W skrócie: online może być wygodne, bo łatwiej zadbać o komfort bodźcowy i stałe warunki spotkania.

Diagnoza ADHD to proces, a nie szybki test. Obejmuje wywiad, analizę objawów w różnych obszarach życia i dobór narzędzi adekwatnych do wieku; przy dzieciach zwykle potrzebny jest też kontekst rodzinny i szkolny.

W skrócie: zaczynamy od konsultacji diagnostycznej, żeby ustalić, jakie kroki mają sens i jak je poukładać organizacyjnie.

Możemy uporządkować różnice i podobieństwa oraz sprawdzić, które obszary najbardziej „pasują” do Twojego obrazu funkcjonowania. Na konsultacji nie obiecujemy jednoznacznych rozstrzygnięć bez pełnej diagnostyki — za to precyzujemy, co warto dalej weryfikować.

Efekt: wiesz, jakie objawy obserwować i jakie informacje przygotować przed diagnozą.

Psycholog przeprowadza diagnozę psychologiczną: opisuje funkcjonowanie i ocenia spójność obrazu z kryteriami diagnostycznymi. Formalną diagnozę medyczną (gdy jest wymagana) stawia lekarz.

Na koniec: jeśli temat tego wymaga, pomagamy ułożyć dalszą ścieżkę i przygotować się do kolejnych konsultacji.

W zależności od rodzaju pracy możliwe jest przygotowanie opinii psychologicznej. Jeśli potrzebujesz dokumentu „do szkoły / do lekarza / do instytucji”, napisz wcześniej, jakie są wymagania — powiemy, co jest możliwe i w jakiej formie.

Efekt: nie tracisz czasu na dokument, którego dana placówka i tak nie uzna.

Jeśli jesteś w bezpośrednim zagrożeniu życia lub bezpieczeństwa — zadzwoń pod 112 (lub 999) albo skontaktuj się z najbliższą pomocą doraźną. Jeśli to nie jest sytuacja nagła, ale jest Ci bardzo trudno, wybierz najszybszy dostępny termin i dopisz w wiadomości, że sprawa jest pilna.

W skrócie: pomoże to dobrać pierwsze kroki i bezpieczniejszy plan wsparcia.